آنتی اکسیدان چیست و چه اثری بر سلامتی ما دارد؟

در تبلیغات رایج ممکن است شنیده باشید که آنتی اکسیدان ها می توانند با جلوگیری از بیماری و کند کردن روند پیری ، عمر شما را افزایش دهند. اما آنتی اکسیدان چیست؟ و چگونه در بدن کار می کنند؟ آیا ادعاهای بازاریابان حقیقت دارد؟ آیا منابع بهتری نسبت به مکمل های دارویی آنتی اکسیدان وجود دارد؟ پس از خواندن این مقاله قادر خواهید بود به این سئوالات پاسخ دهید ، و دانش جدید شما در تصمیم گیری در مورد رژیم غذایی برای بهینه سازی سلامتی شما کمک می کند.

شواهدی وجود دارد که با خوردن آنتی اکسیدان ها به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی متعادل ، سالم و غنی از مواد مغذی ، فواید خاصی حاصل می شود. این بدان معناست که آنتی اکسیدان ها ممکن است کمک زیادی به جلوگیری از آسیب کنند ، اما سایر مواد مغذی برای ترمیم آسیب ها و حفظ سلامتی ضروری هستند.

 

آَشنایی با کارکرد اتم ها جهت شناخت عملکرد آنتی اکسیدان ها ضروری است

قبل از اینکه بتوانیم در مورد ارزش غذایی آنتی اکسیدان ها صحبت کنیم ، باید برخی اصول شیمی را با شروع از اتم بررسی کنیم. سلول ها عناصر اصلی سازنده حیات هستند ، اما اتم ها عناصر اصلی سازنده کلیه مواد ، زنده و غیر زنده هستند.

عناصر ساختاری یک اتم ، پروتون ها (بار مثبت) ، نوترون ها (بدون بار) و الکترون ها (بار منفی) هستند. پروتونها و نوترونها در هسته متراکم اتم موجود هستند. بنابراین هسته بار مثبت دارد. از آنجا که متضادها جذب می شوند ، الکترون ها به این هسته جذب می شوند و در ابر الکترون به دور آن حرکت می کنند.

الکترون ها حاوی انرژی هستند و این انرژی در درون بار و حرکت الکترون ها و پیوندهای اتم ها با یکدیگر ذخیره می شود. با این حال ، این انرژی بسته به تعداد الکترونهای موجود در یک اتم همیشه پایدار نیست.

اتم ها وقتی الکترون هایشان به صورت دوتایی می چرخند پایدارترند. یک اتم با تعداد غیرپایدار الکترون باید یک الکترون جفت نشده داشته باشد. در بیشتر موارد ، از این الکترونهای جفت نشده برای ایجاد پیوندهای شیمیایی استفاده می شود. پیوند شیمیایی نیروی جذاب بین اتم ها است و شامل انرژی بالقوه است. با اتصال ، الکترون ها جفت پیدا می کنند و مواد شیمیایی بخشی از یک مولکول می شوند.

 

تشکیل پیوند و شکستن پیوند واکنشهای شیمیایی است که شامل حرکت الکترونها بین اتمها است. این واکنش های شیمیایی به طور مداوم در بدن رخ می دهد.

در اثر تجزیه گلوکز به آب و دی اکسید کربن، انرژی آزاد شده با شکستن این پیوندها برای تشکیل مولکول های آدنوزین تری فسفات (ATP) استفاده می شود. الکترونها از طریق گلوکز به صورت مرحله ای استخراج شده و به سایر مولکول ها منتقل می شوند. گاهی اوقات الکترون ها “فرار می کنند” و به جای تکمیل چرخه تنفس سلولی ، به یک مولکول اکسیژن منتقل می شوند. اکسیژن (مولکولی با دو اتم) با یک الکترون جفت نشده به عنوان سوپراکسید شناخته می شود.

 

به اتمها و مولکولهایی مانند سوپراکسید که دارای الکترونهای جفت نشده هستند ، رادیکالهای آزاد گفته می شود. از آنهایی که دارای اکسیژن هستند به طور خاص به عنوان گونه های اکسیژن واکنش پذیر یاد می شود. الکترون جفت نشده در رادیکال های آزاد ، آنها را بی ثبات کرده و آنها را بسیار واکنش پذیر می کند. از دیگر گونه های اکسیژن فعال می توان به پراکسید هیدروژن و رادیکال هیدروکسیل اشاره کرد.

واکنش رادیکال های آزاد تهدیدی برای مولکول های بزرگ بدن.

واکنش رادیکال های آزاد همان چیزی است که تهدیدی برای مولکول های بزرگ مانند DNA ، RNA ، پروتئین ها و اسیدهای چرب است. رادیکال های آزاد می توانند باعث واکنش های زنجیره ای شوند که در نهایت به سلول ها آسیب می رسانند. به عنوان مثال ، یک مولکول سوپراکسید ممکن است با یک اسید چرب واکنش داده و یکی از الکترون های آن را بدزدد. سپس اسید چرب به یک رادیکال آزاد تبدیل می شود که می تواند با اسید چرب دیگری در همان نزدیکی واکنش نشان دهد. با ادامه این واکنش زنجیره ای ، نفوذ پذیری و سیالیت غشای سلولی تغییر می کند ، پروتئین های غشای سلولی کاهش فعالیت را تجربه می کنند و پروتئین های گیرنده تغییراتی در ساختار ایجاد می کنند که عملکرد آنها را تغییر داده یا متوقف می کند. اگر پروتئین های گیرنده طراحی شده برای واکنش به سطح انسولین دچار یک تغییر ساختاری شوند ، می تواند بر جذب گلوکز تأثیر منفی بگذارد.

 

واکنشهای رادیکال آزاد می توانند بدون کنترل ادامه یابند ، مگر اینکه توسط مکانیسم دفاعی متوقف شوند.

 

دفاع بدن

توسعه رادیکال های آزاد اجتناب ناپذیر است ، اما بدن انسان ها با تنظیم و حفظ مکانیسم های دفاعی که تأثیر آنها را کاهش می دهد ، سازگار شده اند. دو سیستم دفاعی مهم بدن آنزیم های سم زدایی رادیکال های آزاد و مواد شیمیایی آنتی اکسیدان هستند.

 

سیستم های آنزیمی سم زدایی رادیکال های آزاد وظیفه محافظت از سلول های داخلی در برابر آسیب رادیکال های آزاد را دارند. آنتی اکسیدان هر مولکولی است که بتواند رادیکال های آزاد را از سرقت الکترون ها منع کند. آنتی اکسیدان ها هم در داخل و هم در خارج سلول ها عمل می کنند.

 

مواد شیمیایی آنتی اکسیدان

آنتی اکسیدان ها به طور کلی به عنوان مواد شیمیایی آب دوست (محلول در آب) یا آبگریز (محلول در لیپیدها) طبقه بندی می شوند و این طبقه بندی تعیین می کند که آنها در بدن چگونه عمل می کنند. آنتی اکسیدان های آب دوست در سیتوزول سلول ها یا مایعات خارج سلول مانند خون عمل می کنند. آنتی اکسیدان های آبگریز تا حد زیادی مسئول محافظت از غشای سلول در برابر آسیب رادیکال های آزاد هستند.

 

بدن می تواند برخی از آنتی اکسیدان ها را سنتز کند ، اما برخی دیگر را باید از رژیم غذایی دریافت کرد.

 

مواد شیمیایی آنتی اکسیدان بدن سنتز می کند.

دو ماده شیمیایی آنتی اکسیدانی وجود دارد که بدن آنها را سنتز می کند. آن ها هستند:

 

گلوتاتیون این مولکول از سه اسید آمینه تشکیل شده است و در سلول ها با غلظت زیاد یافت می شود. اسید آمینه سیستئین گلوتاتیون حاوی یک گروه گوگرد است که می تواند الکترون را به یک رادیکال آزاد اهدا کند و در نتیجه آن را تثبیت کند. بعد از اینکه گلوتاتیون الکترون خود را از دست داد ، از طریق آنزیم مجدداً تولید می شود تا بتواند عملکرد آنتی اکسیدانی خود را یک بار دیگر انجام دهد.

اسید اوریک. این مولکول یک واسطه متابولیکی در تجزیه نوکلئوتیدها مانند آدنین است که در DNA و RNA و سایر مولکول های دیگر یافت می شود. این ماده با غلظت زیاد در خون گردش کرده و رادیکال های آزاد گردش خون را غیرفعال می کند. با این حال ، اسید اوریک نمونه خوبی از ضرب المثل “این دوز است که باعث ایجاد سم می شود” است زیرا غلظت زیاد در خون می تواند باعث نقرس ، یک اختلال دردناک مفصل شود.

مواد شیمیایی آنتی اکسیدان حاصل از رژیم غذایی

آنتی اکسیدان های مختلفی در مواد غذایی وجود دارد ، از جمله سلنیوم که یکی از اصلی ترین آنتی اکسیدان ها است. با این حال ، آنتی اکسیدان هایی که ممکن است بیشتر با آنها آشنا باشید ویتامین ها هستند. آنتی اکسیدان های ویتامین “سه بزرگ” ویتامین های E ، A و C هستند .

 

دفاع بدن

در حالی که بدن ما چندین دفاع در برابر رادیکال های آزاد بدست آورده است ، ما همچنین از رادیکال های آزاد برای پشتیبانی از عملکردهای آن استفاده می کنیم. به عنوان مثال ، سیستم ایمنی بدن از ویژگی های آسیب رساننده سلول به رادیکال های آزاد برای از بین بردن عوامل بیماری زا استفاده می کند. ابتدا سلولهای ایمنی مهاجم را در خود فرو می برند (مانند باکتری) ، سپس آن را در معرض رادیکال های آزاد مانند پراکسید هیدروژن قرار می دهند که غشای آن را از بین می برد. بنابراین مهاجم خنثی می شود.

 

مطالعات علمی همچنین نشان می دهد که پراکسید هیدروژن به عنوان یک مولکول سیگنالینگ عمل می کند که سلولهای ایمنی را به نقاط آسیب فرا می خواند ، به این معنی که رادیکال های آزاد ممکن است در هنگام برش ، به ترمیم بافت کمک کنند.

رادیکال های آزاد نیز برای بسیاری دیگر از عملکردهای بدن لازم هستند. غده تیروئید پراکسید هیدروژن خود را که برای تولید هورمون تیروئید مورد نیاز است ، سنتز می کند. گونه های اکسیژن واکنش پذیر و گونه های نیتروژن واکنش پذیر که رادیکال های آزاد حاوی نیتروژن هستند ، با پروتئین های موجود در سلول ها برهم کنش دارند و مولکول های سیگنال دهنده تولید می کنند. مشخص شده است که اکسید نیتریک رادیکال آزاد به اتساع رگهای خونی کمک می کند و به عنوان یک پیام رسان شیمیایی در مغز عمل می کند.

 

رادیکال های آزاد با عملکرد به عنوان مولکول های سیگنالینگ ، در کنترل سنتز خود ، پاسخ های استرس ، تنظیم رشد و مرگ سلول و متابولیسم نقش دارند.

 

منابع رادیکال های آزاد در محیط زیست

بدن از طریق فرآیندهای طبیعی متابولیسم رادیکال های آزاد ایجاد می کند. وقتی مقدار رادیکال های آزاد بیش از توانایی بدن در از بین بردن یا خنثی کردن آنها باشد ، عدم تعادل اکسیداتیو ایجاد می شود.

مواد و منابع انرژی از محیط می توانند به تولید رادیکال های آزاد در بدن اضافه یا تسریع کنند. قرار گرفتن در معرض نور زیاد خورشید ، ازن ، دود ، فلزات سنگین ، تشعشعات یونیزان ، آزبست و سایر مواد شیمیایی سمی میزان رادیکال های آزاد در بدن را افزایش می دهد. آنها این کار را با رادیکال های آزاد بودن یا با افزودن انرژی انجام می دهند که الکترون ها را برای حرکت بین اتم ها تحریک می کند. قرار گرفتن بیش از حد در معرض منابع محیطی رادیکال های آزاد می تواند با غلبه بر سیستم های سم زدایی رادیکال های آزاد و فرآیندهایی که در ترمیم آسیب اکسیداتیو دخیل هستند ، به بیماری کمک کند.

 

استرس اکسیداتیو چیست و چگونه رخ میدهد؟

 

استرس اکسیداتیو به عدم تعادل در هر سلول ، بافت یا ارگانی بین مقدار رادیکال های آزاد و توانایی سیستم های سم زدایی و ترمیم اشاره دارد. آسیب پایدار اکسیداتیو فقط در شرایط استرس اکسیداتیو نتیجه می گیرد – هنگامی که سیستم های سم زدایی و ترمیم کافی نیستند. آسیب ناشی از رادیکال های آزاد ، در صورت عدم ترمیم ، لیپیدها ، پروتئین ها ، RNA و DNA را از بین می برد و می تواند در بیماری نقش داشته باشد. استرس اکسیداتیو به عنوان یک عامل موثر در سرطان ، تصلب شرایین (تصلب شرایین) ، آرتروز ، دیابت ، بیماری کلیوی ، بیماری آلزایمر ، بیماری پارکینسون ، اسکیزوفرنی ، اختلال دو قطبی ، آمفیزم و آب مروارید نقش دارد.

 

پیری فرآیندی است که به طور ژنتیکی تعیین می شود اما توسط عوامل محیطی تعدیل می شود. در روند پیری ، عملکرد بافت کاهش می یابد. این ایده که استرس اکسیداتیو عامل اصلی کاهش بافت مرتبط با افزایش سن است ، ده ها سال است که وجود دارد و این درست است که بافت ها با افزایش سن آسیب ناشی از رادیکال های آزاد را جمع می کنند. شواهد علمی اخیر با تأکید بر اینکه استرس اکسیداتیو عامل اصلی کاهش نسبی بافت ها نیست ، این نظریه را کمی اصلاح می کند. پیشنهاد می شود که مقصر واقعی اختلال عملکرد پیشرونده متابولیسم است که منجر به افزایش تولید رادیکال های آزاد می شود ، بنابراین بر پاسخ استرس بافت ها با افزایش سن تأثیر می گذارد.

 

رادیکال های آزاد با استرس اکسیداتیو سلول های بدن ما را پیر می کند

 

استرس اکسیداتیو زمانی اتفاق می افتد که عدم تعادل بین تولید رادیکال های آزاد و سم زدایی آنها وجود داشته باشد. آسیب پایدار اکسیداتیو بافتی که می تواند به بیماری کمک کند تنها زمانی اتفاق می افتد که سیستم های سم زدایی رادیکال های آزاد و سیستم های ترمیم غرق شوند.

 

 

محصول با موفقیت به سبد خرید اضافه شد.